Kendisini iki küçük bebekle terk etmeye hazırlanan karısı Cathy’e mani olmaya çalışmıştı Adam. Cathy ise yolundan çekilmediği için onu gözünü kırpmadan omzundan vurmuştu. Bu onun ölçülerine göre merhametli bir davranıştı. Doğrudan öldürebilirdi ama Adam’ın omzuna nişan almış ve onu yaralı halde bırakıp, yeni doğmuş çocuk çığlıkları arasında hiç tereddüt etmeden kaçmıştı.
Bu ihaneti, kendisini ölmek üzereyken bulan, bakan, iyileştiren ve ona haysiyetli bir hayat vermek isteyen, California’da büyük bir çiftliğin hanımı, kök salacak bir ailenin annesi olmasını teklif eden bir adama karşı yapmıştı. Tevil götürür bir yanı yoktu bu hareketin. Üstelik, Cathy evi terk ettikten sonra kendisini bir randevu evine atmış, destansı bir orospuluk kariyeri inşa etmişti. Cathy’nin zaferden anladığı şey buydu ve ona erişmişti. Bu yolda, kendi anne babasını ve onu kızı gibi seven, zor zamanlarda sahip çıkan ve mirasçısı yapan patroniçesini öldürmüş, kendi doğurduğu ikiz bebekleri omzundan yaraladığı, öldürmediği ancak ölüme terk ettiği babaları ile bırakıp gitmişti. Bir çocuk olarak ebeveynlerinin, bir ebeveyn olarak ise çocuklarının ölümünü hiç önemsememişti.
İkiz erkek çocuğu tek başına büyütmek Adam’a düşmüştü. Onu yaralı halde bulan ve yıllar süren depresyonu sırasında çocukların bakımını üstlenen sadık hizmetkarı Lee ise biraz zorlama bir yorum ile Adam’ın sürekli diyalog içinde olduğu alter kişiliği gibidir. İkisi, eski ve yeni Ahit’e yapılan referanslarla sürekli bir ahlak tartışması içindedirler. Bu romanı, pastoral bir Amerikan hikayesinin ötesine taşıyan şey de bu tartışmalardır aslında. Tanrı’nın kardeşini kıskanan ve onu öldüren Kabil’e karşı beslediği bir merhametten söz ederler. Tanrı Kabil’e ve onun soyundan gelenlere, ki bu aslında bütün insanlık ailesidir, bi öğüt verir. Bu öğüt, işlenen günahın, Kabil’e doğuştan gelen şeytani bir eğilimin kaçınılmaz sonucu olmadığını söyler. Ve Tanrı, Kabil’e kaderine hükmedebileceğini söyler. Doğru ile yanlışı seçebileceğini, kendi kanında bulunan kötülüğü dizginleyebileceğini müjdeler.
Tanrı’nın bu sözleri aslında iyinin ve kötünün bir seçim sonucu ortaya çıktığını iddia eder. Yani Cathy aslında doğuştan kötü, Adam ise doğuştan iyi değildir. Her ikisi de bir seçim yapmıştır. Ancak burada bir fark var tabii. Cathy, doğasındaki kötülük ile barışmış, onu sürdürmüş ve hatta iyileri kimi zaman ikiyüzlülükle kimi zaman ise ahmaklık ile suçlamıştır. Yani başka türlü davranma ihtimali varken bunu yapmamış ve aldığı kararı böyle meşrulaştırmıştır. Adam ise karşılaştığı ahlaki ikilemlere iyiyi yapma mecburiyeti duygusu ile yaklaşır. Tanrı’nın buyruğuna uyar ve kendisini dizginler. Cathy, kendisini muzaffer görür çünkü oyunu kuralına göre oynamıştır. Yine onun gözünden Adam ise tam bir kaybedendir. İyiliğe duyduğu adanmışlık onu aptallaştırmış ve bu zalim dünyada tutunamamasını sağlamıştır.
Cathy gibi insanların en büyük yanılgısı, ahlakı umursamamak ile menfaat arasındaki bağı yanlış anlamalarıdır aslında. Ahlaki takıntılar menfaate ulaşmaya çoğu zaman mani olur. Ancak bu, bilinçli şekilde kötülüğü seçmenin kendiliğinden menfaate giden yolu açacağı anlamına gelmez. Bazen hem kötü hem de başarısız olur insanlar. Hatta daha da iddialı bir şey söylemek gerekirse, kötü oldukları için başarısız olurlar.
Yamyam olmaya karar veren ilk insanı ele alalım. Diyelim ki doğasında yamyamlık var ve insan etini yemeyi arzuluyor. Yani yamyam olmak, onun için bir tercih ya da yönelim değil. Sadece doğasının olduğu gibi devam etmesini istiyor ve buna ram oluyor. Bu karar, bir arada yaşadığı bütün insanları av olarak görmesini beraberinde getiriyor haliyle. Peki, onu güvende diğerlerini ise tehlikede kılan şey nedir? Elbette kendisi bu kararı alırken diğerlerinin ahlaki bir karar vermiş olmaları ve yamyam olmayı reddetmeleri. Eğer diğerleri de doğalarını devam ettirme kararı alsaydı yamyam sadece bir avcı olarak kalmaz aynı zamanda av olurdu.
Ya da şöyle olmuş olabilir mi? Yamyamlığı devam ettirme kararını sadece tek bir kişi almamış, bütün kabile aynı anda doğalarındaki insan eti ısırma arzusunu serbest bırakmış olabilir mi? Herkesin hem av hem de avcı olduğu bir durumun ortaya çıkması demektir bu. Korkutucu yamyam bir anda diğerlerinden korkan bir zavallıya tam bu anda dönüşür. Belki de, benzer korkuyu yaşayan yamyamlar bir araya gelip insan eti yemeyi bu şekilde bir tabu haline getirmişlerdir. Yani kanlarında dolaşan vahşiliğin aslında dönüp dolaşıp kendilerini de tehdit ettiğini, bu durumun bütün kabileyi ortadan kaldıracağını ve bir çözüm yolu bulmaları gerektiğini düşünmüşlerdir.
Freud, ensestin tabu haline gelmesi süreci hakkında yazarken muhtemelen insanın doğasından gelen arzuları kontrol altına alma motivasyonu üzerine düşünüyordu. Bu tabu, ahlaki bir ilke yarattı ancak bu ilke kaynağını ne ilahi bir emirden alıyor ne de rasyonel önermeler zinciriyle kendini ortaya koyuyordu. Böyle devam edersek, birbirimizi öldüreceğiz diye düşünmüş olmalılar. Babaların oğullarını, oğulların babalarını evdeki kadınlarla sevişebilmek için acımasızca öldürdüğü bir kültürde hangi aile ayakta kalabilir ki?
Cathy’nin dünyasına dönelim. Cathy asla rahatlayamadı. Zihni dinginleşmedi. Soğukkanlı bir seri katil gibi kötülük yaptı ve yaptığı her kötülük sonrası kendi varlığını tahkim etmek için gerekli bir adım attığını düşündü kendi kendine. Bununla avundu. Başarılı oldukça etrafı, kendisini dolandırmak isteyenlerle, şantajcılarla ve asla niyetlerinden emin olamadığı insanlarla doldu. Kendisine her yaklaşanın en şeytani niyetlerle bunu yaptığını düşündü. Bu yüzden bütün hayatını, asla esaslı bir ilişki kurmadan geçirdi. Onu yıpratan şey etrafındaki insanların kötülüğü değildi. Bunu, onlardan daha kötü olarak aşabileceğini düşünüyordu. Onun bir türlü kendini ikna edemediği şey, yamyam olarak kalmayı diğer insanların nasıl akıl edemedikleriydi. Bunu da güçsüzlüklerine yorarak çözebilirdi ama yıllar sonra bir vesileyle karşısına çıkan Adam’ın, içindeki bütün arzuya ve tutkuya rağmen onunla sevişmeyi reddetmesi ve uzaklaşması bu hikayeyi de yıktı. Yoksa, yamyamlar sadece diğer yamyamları mı yiyebiliyor, yamyamlığı reddedenlerin karşısında korkutuculuklarını kayıp mı ediyorlardı? Ya da diğer insanların etini yemenin yolu, dürüst yamyamlar olarak onların karşısına çıkmak değil de sıradan insanlarmış gibi onların hayatına girmek miydi? Yamyam kimliğini açık ederek insan eti yemeyi reddeden birinin tadına asla bakamayacağını anlamıştı. İnsanlar iyi olmaya sadece inandıkları için önem vermiyor, bunu düzen içinde yaşamak için yapıyorlardı. Adam da böyle söylemişti: “Benim dengemi bozmayınız.” Ulaştığı zafer de o an anlamını yitirdi muhtemelen. Bütüncül bir hayat yoktu artık. Yamyamlar ve diğerleri vardı. Yamyamlık hem doğallığını yitirmiş, hem de ahlak karşısında kurduğu, gerçekçilikle meşrulaştırdığı kale yıkılmıştı. Ve zafer sadece yamyamlığa devam etmeyi tercih edenler için itibarlı bir şeydi artık.